We zijn al vroeg uit de veren omdat het al gauw twee uur rijden is vanaf het hotel. Om 8 uur zijn we bij het vliegveld waarvandaan de helicopters vertrekken en na een verplicht filmpje over veiligheid vertrekken we. We beloven schriftelijk dat we onderweg de deuren niet zullen openen en het zwemvest pas opblazen als we de helicopter noodgedwongen verlaten hebben. Ik denk niet dat er veel van die belofte terecht komt als ik bedenk dat de Canyon bijna anderhalve kilometer diep is en ik gericht op de Coloradorivier moet vallen om uberhaupt iets aan dat zwemvest te hebben.
Ries mazzelt vandaag en mag voorin zitten als hij belooft van alle knopjes af te blijven. Dat is niet zo moeilijk want hij heeft zijn handen vol aan zijn camera om één en ander onvergetelijk vast te leggen.
Na de helicoptervlucht bekijken we een film over de geschiedenis van de canyon in een Imaxtheater. Ook dat is weer indrukwekkend maar foto's hebben we er niet van. Jullie zullen me op mijn trouwe blauwe ogen moeten geloven dat het mooi was.
Om half 11 staat Allan klaar die on meeneemt op een Jeepsafari. Het woord safari moet je niet al te letterlijk nemen want we rijden in file door het park en iets anders dan drie eekhoorns en een tamme eland hebben we van de fauna niet mogen aanschouwen. Maar Allan kent wel de mooiste fotoplekjes waar je als leek niet zomaar komt dus uiteindelijk zijn we toch erg blij dat we die tour geboekt hebben.
We lunchen bij de Pizzahut (het is en blijft Amerika natuurlijk) en gaan daarna zelf op pad.
We schieten plaatjes tot we een ons wegen en zijn superblij met de camera die we van de kinderen vorige maand gekregen hebben. Dat ding heeft al drie keer zijn geld opgebracht.
We wandelen over een geasfalteerd wandelpad en verbazen ons over de levensgevaarlijke toeren die vooral Jappen uithalen om indrukwekkende selfies van zichzelf en de canyon te nemen. Menigmaal denk ik dat ze die canyon nog wel eens van dichterbij zouden kunnen bekijken dan ze ooit van plan waren want sommigen trotseren werkelijk alle wetten der natuur in het algemeen en de zwaartekracht in het bijzonder. Maar voor zover ik weet is er vandaag geen enkele toerist in het ravijn getuimeld en als dat wel zo is dan heb ik er geen foto's van.
Om 17.00 uur verklaren we de dag voor geslaagd en gaan we terug naar het hotel. Morgen is het nog vroeger dag omdat we om 9 uur een toer in Antelope Canyon in Page hebben geboekt en om daar te komen moeten we drie uur rijden. Het plan is om 5 uur te vertrekken, nu nog zien of we dat gaan halen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten