Je haalt drie keer adem en dan opeens zijn de dagen in NY al weer voorbij en gaan we verder naar Chicago We laten ons geweldige hotel op Madisson Avenue achter ons en nemen de taxi naar Penn station. Als we ons kwaad hadden gemaakt hadden we het kunnen lopen maar je integreert goed of je blijft thuis. Iedereen pakt hier om niks een taxi - de meeste inwoners van NY hebben volgens zeggen niet één auto maar 13 000 auto's, allemaal geel en allemaal met chauffeur. Een taxi kost drie keer niks en het ritje naar het station kost ons omgerekend 60 kronen (6 euro) inclusief fooi dus waar om zou je lopen in die hitte.
We zijn ruim op tijd op het station en scoren nog gauw een broodje voor de lunch zodat we wat te eten hebben in de trein. Er is volgens mij geen Amerikaan die een keuken (nodig) heeft want iedereen koopt zijn eten op straat.En dat kopen van de broodjes was trouwens ook niet nodig want elke regionale trein heeft een restaurant aan boord.
Om half 12 mogen we het perron op en na 5 minuten vertrekt de trein naar Washington waar we over zullen stappen op de nachttrein naar Chicago.Veel Amerikanen maken gebruik van de trein omdat het vele malen goedkoper is dan vliegen; vooral tussen Washington en NY en Washington en Chicago schijnen de bedragen astronomisch te zijn.
We genieten van het uitzicht, de luxe en de schone trein maar vooral van de airco van de trein; dit is toch geen weer voor een blanke!
Een kleine drie uur later zijn we in Washington en krijgen onze roomette toebedeeld. Veel treinreizigers slapen op de stoelen in de trein maar dat leek mij iets te spartaans dus voor ons een luxe hut aan boord van de Capitol limited route.
Van luxe is helaas geen sprake. Iedereen krijgt een hut op het bovendek behalve de van Trigtjes. Het mooiste uitzicht is aan de rechterkant van de trein, wij zitten links.
De hut bedraagt exact twee vierkante meter en die moeten we met zijn tweeën delen. Richard wil filmen hoe ik in en uit mijn bed klim om dit vervolgens op Facebook te plaatsen maar op straffe van een flitsscheiding, uitgesproken nog voor we Union station binnen zouden rijden, zet hij dit toch maar uit zijn hoofd. Het was ook geen gezicht, twee meter lijf dat zich een bed in wurmt.
Aan boord van de trein is een restaurant waar we een tamelijk droge kip naar binnen werken. Het is bij de prijs inbegrepen maar van een culinair hoogtepunt kunnen we helaas niet spreken.
Het begint al te schemeren maar we gaan toch nog even in de observatory caompartment zitten, een coupé met grote halfronde ramen wat een prachtig uitzicht op de omgeving geeft.
Als het te donker wordt om nog wat te zien bouwen we onze hut om tot slaapvertrek en liggen de rest van de nacht klaarwakker omdat het a) een waardeloos bed is, b) de airco veel te hard staat waardoor de ijspegels aan mijn oorlellen hangen, c) de trein bij elke tiende biels twee keer toetert, d) we liggen te schudden alsof we ons in een derderangs kermisattractie bevinden,en tot slot e) omdat de trein gedurende de nacht elk uur stopt om passagiers op te pikken die niet helemaal in de gaten hebben dat er al mensen aan boord zijn en dus uitgebreid hun levensloop verhalen aan de treinsteward Larry die op zijn beurt ook graag vertelt wat hem in zijn 66 jarige leven is gebeurd. Pal voor onze deur.
Om half 7 wekt Larry ons wat niet nodig is omdat we nooit geslapen hebben. Het ontbijt is ook inclusief maar omdat de ruimte aan boord van een treinrestaurant nu eenmaal beperkt is, moeten we onze tafel delen met een ouder stel uit North Carolina. We hebben een geanimeerd gesprek en weten nu waarom Trump een idioot is, mevrouw Clinton laagbegaafd is (haar echtgenoot trouwens ook), dat de vuurwapenwet in Amerika een wassen neus is en in de toekomst ook nooit veel zal voorstellen, dat er vooral Tokkies in Indiana wonen en dat het hebben van kleinkinderen vele malen leuker is dan het hebben van kinderen (maar dat wisten we eigenlijk zelf ook al dus konden we ons steentje bijdragen aan het gesprek).
Amerikanen zijn bijzonder open en aardige mensen dus het delen van een tafel is bepaald geen straf.
Om half 10 rijden we eindelijk het station van Chicago binnen.
We pikken onze bagage op van het perron dat daar door Larry is neergezet en wensen hem een fijne pensionering toe.
De taxi brengt ons in mum van tijd naar ons hotel in het hartje van Chicago. op twee minuten lopen van de Magnificent Mile, een wereldberoemde straat waar je kunt shoppen tot je omvalt.
Omdat onze kamer nog niet beschikbaar is lopen we de Magnificent Mile dus twee keer af en gaan daarna mee op een boottochtje over de Chicago River (die dwars door de stad loopt) en een stukje Lake Michigan.
We krijgen een uitgebreid verslag over alle moderne architectuur die de stad biedt en ik kan niet anders zeggen dan dat Chicago één van de mooiste steden is die ik ooit heb bezocht. Nu zijn wij allebei niet zo gecharmeerd van oude gebouwen en paleizen met op elke hoek een stenen leeuwenkop, een uitgehakte byzantijnse engel of een adonis is zijn blote siesansee dus aan ons is moderne architectuur wel besteed. We fotograferen ons een ongeluk.
Omdat de ontbroken nachtrust er inmiddels aardig inhakt en de man met de hamer ons voortdurend op de nek zit doen we even een powernapje in onze suite die inmiddels klaar is. Een gigakamer met ramen van plafond tot vloer, een volledig ingerichte keuken waar we geen gebruik van maken, een strijkkamer (echt waar!!)), een wasruimte met wasmachine en droger en een schone moderne badkamer. Helemaal perfect!
Na de nap wandelen we door een schitterend stadspark naar de bekende fontein van de televisieserie Married with children en vergapen ons nogmaals aan die prachtige stad. Het is opvallend hoe schoon de steden zijn en ook hier is geen sigarettenpeuk, kauwgomrest of wat voor troep dan ook op straat te vinden. Een verademing waar Europa nog heel wat van kan leren. Wat dat betreft zijn wij toch maar een stel barbaren in dat achtergebleven Europa.
Rond de klok van zeven vinden we een bijzonder Italiaans restaurant waar je bij binnenkomst een kaartje krijgt en bij verschillende balies eten en/of drinken kunt bestellen.Alle bestellingen worden geregistreerd op dat kaartje een als je weggaat hoef je alleen maar dat kaartje af te geven en ze weten precies wat je hebt gehad. Heel efficient.
De inrichting is erg gezellig en je voelt je er meteen op je gemak. We eten er een prosciuttopizza en het is by far de lekkerste pizza die ik ooit in mijn leven heb geproefd. Het nagerecht - een combinatie van cheesecake, pannacotta, Tiramisu en chicolademouse - maakt deze dag helemaal compleet.
Morgen halen we onze huurauto op en beginnen we aan de route 66.
Hahaha,echt een aanrader dus die nachttrein!
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderen