Lopez Lake

Vandaag de laatste mogelijkheid om de vakantie ten volle te benutten. Omdat de temperatuur opnieuw rond de veertig graden belooft te schommelen slaan we het aanbod van Bert en Loulou om naast hen in hun nieuw aangeschafte strandbedjes in het zand aan het strand te mogen verbranden vriendelijk maar resoluut af en komen we met een ander voorstel: een bootje huren om te varen op Lopez Lake. Lopez Lake is een meer even buiten Pismo beach waar je 's zomers uitgebreid kunt recreëren in de vorm van zwemmen, vissen, varen, picknicken, etc.
Er zijn echter twee redenen waarom ons uitje in het water dreigt te vallen (let op de wederom ijzersterke woordspeling):
1) het is weliswaar zomers warm maar het is geen seizoen en er is dus geen levende ziel bij Lopez Lake te vinden, en
2) er heerst sinds 10 jaar grote droogte in dit gebied waardoor er van Lopez Lake niet zo heel veel meer over is en uitgerekend vandaag wordt de haven inclusief de huurbootjes 200 meter verplaatst omdat de haven droog staat .

Wij hebben echter Loulou bij ons en Loulou laat zich niet zomaar een daggie-uit-happie-eten dagje door de neus boren alleen omdat er toevallig even geen water in een meer staat. Loulou is iemand die met een allercharmanste glimlach kan vragen waarom er geen water in dat meer staat waardoor wij niet met een bootje kunnen varen terwijl er 20 kilometer verderop een volledig ingerichte oceaan ligt te dobberen.

Hoe ze het doet, doet ze het maar een kwartiertje later hebben we een Bentley voor twee uur gehuurd en gaan we dat piepkleine beetje water wat er nog in die vallei staat onveilig maken.

We rijden de boat ramp af en parkeren de auto op de bodem van het meer. Het heeft inmiddels al 8 maanden niet meer geregend en voorzichtig stappen we over de vissenlijkjes heen die de droogte van de afgelopen jaren niet kunnen navertellen.

Greg legt ons uit hoe de boot werkt en we installeren ons op ons tijdelijke onderkomen. We krijgen duidelijke richtlijnen over waar wel en niet te varen zodat we niet vastlopen in dat piepkleine stukje water dat nog te bevaren is.
Twee uur lang genieten we van zon, wind en water en een meer dat helemaal van ons is omdat niemand anders zin heeft om bij 37 graden in een vallei te dobberen.Maar wij hebben het naar de zin.

Als het tijd is om terug te varen neemt Ries het roer over wat op zich niet handig is omdat ik al eerder schreef dat wij redelijk bekwaam zijn in het kwijtraken van de weg. En dat maakt dan verder niet uit of we in een auto of een boot zitten. Dus na een kwartiertje varen komen we bij het eind van het Lopez lake waar niet de haven is.
Om een lang verhaal kort te maken, we leveren de boot een half uur te laat in maar omdat er toch geen andere huurders zijn doet de bootverhuurder er niet moeilijk over en krijgen we allemaal nog een warme hug omdat we haar dag nog een beetje goedgemaakt hebben.

We rijden terug naar Pismo en doen allerlei nuttige en nutteloze inkopen bij Walmart en boeken vervolgens een tafeltje bij een visrestaurant aan het strand.
Het eten bij dat restaurant is erg goed maar toch kunnen we er niet meer terugkomen. Loulou blijkt namelijk te lijden aan een zeldzame vorm van kleptomanie. Al eerder zijn we aan de weet gekomen dat ze de halve bestekvoorraad van de KLM achterover heeft gedrukt, vanmiddag sniekt ze gewoon acht ijslepeltjes in haar handtas en nu kiept ze zonder blikken of blozen het hele bakje tandenpeuteraars haar jaszak in. Terwijl ze dat financieel toch helemaal niet nodig heeft.

Nou ja, de krab en de mosselen smaakten erg goed en we kijken weer terug op een bijzonder gezellige dag.

Morgen rijden we over het resterende stukje Highway one naar Los Angeles en hopen in Santa Monica het finishbord van Route 66 te vinden. Want dat is waar deze reis eigenlijk om heeft gedraaid.