Vandaag blijkt aan het eind van de dag - ongeveer nu - dat een strakke tijdplanning een absolute must is om route 66 in een paar weken uit te rijden. Dat weten we echter aan het begin van deze dag nog niet en dus gaan we rond een uur of 8 eerst even een lekker rondje gymen in het fitnesscentrum van het hotel. We trainen ons aardig in het zweet en Ries heeft zelfs de gordijnen naar de gang opengeschoven zodat iedereen goed kan zien hoe gemotiveerd we bezig zijn. Er loopt helaas niemand langs.
Als we opgefrist en wel beneden in de ontbijtzaal verschijnen is er van ontbijt niet echt sprake meer. Het ontbijt is van 06:00 tot 09:00 uur en het is dik na negenen. Gelukkig kan er een nog wel een yoghurt met wat cornflakes af en er is zelfs nog een bruine banaan. Koffie is er altijd dus onze dag kan toch nog beginnen.
Rond 10 uur rijden we weg (de echte route 66 gangers liggen nu inmiddels onder tafel van het lachen) en rijden naar St Louis waar we de bekende arch van St. Louis willen bezoeken. Er gaat een lift helemaal naar boven met een schitterend uitzicht over de stad.
Het is gelukkig niet zo druk en we zijn ingedeeld in de rit van 10 over 11 naar boven. We verbazen over de totale inefficiëntie van het personeel om alles in goede banen te leiden wat tot gevolg heeft dat de groep van 10 over 11 pas om half 12 bij de lift wacht..en wacht.. en wacht... terwijl er niets gebeurt. Uiteindelijk krijgen we te horen dat de deuren van de lift blokkeren waardoor de lift het niet meer doet en deze met de hand bediend moet worden.
Wat dat betekent weet ik niet maar een ieder die mij al een tijdje kent weet dat ik dertig jaar geleden een ongezonde aversie tegen liften heb opgelopen nadat ik tweeëneenhalf uur heb vastgezeten in een lift. Dat was nog in de tijd dat zelfs ministers nog geen beschikking hadden over een mobiele telefoon om de doodeenvoudige reden dat ze nog niet bestonden. Dus de mededeling dat we óf in een lift moeten die het niet doet óf moeten verhuizen naar de zuidpilaar om daar de lift te nemen die eigenlijk in onderhoud is doet me rap besluiten dit circus af te blazen te gaan. Ik kijk wel op You tube hoe mooi het uitzicht is daarboven. We krijgen gelukkig ons geld terug en stappen in de auto om zuidwaarts te trekken. Het is inmiddels ruim tegen lunchtijd dus eerst maar eens een soep met broodje bij Panera, een aanrader.
Daarna rijden we door naar de Meramec Caverns (grotten) omdat dat ook weer een hoogtepunt is wat we niet mogen missen.
Het is inderdaad mooi en lekker koel binnen en we bewonderen de Amerikanen vanwege hun chauvinisme en de trots waarmee ze hun vaderland presenteren. Een prachtige lichtshow met God bless America als achtergrondmuziek sluit de rondleiding door de grotten af.
Omdat het inmiddels bijna half vier is en we pas 80 kilometer van de 650 kilometer voor vandaag hebben afgelegd besluiten we vandaag de verdere route over de snelweg af te leggen. Omdat afstanden hier in mijlen wordt aangegeven duurt de reis veel langer dan we telkens vermoeden.
Om 7 uur stoppen we even in Joplin en eten een hapje bij de Taco Bells. Aan de overkant van de weg speelt een man op een stukje braakliggend terrein op een drumstel.
Ries vermoedt dat hij werkloos is en net doet of hij 's morgens naar zijn werk gaat maar gewoon lekker een stukkie wegdrumt langs die autoweg. Ik denk eerder dat Megan hem met drumstel en al de deur uit heeft geknikkerd omdat ze gek wordt van die klereherrie en hem duidelijk te kennen heeft gegeven niet voor 7 uur thuis te komen. Het lijkt erop dat ik gelijk heb want een kwartier later pakt hij zijn boeltje in een weekendtas en sjokt weg. Teleurgesteld publiek laat hij gelukkig niet achter want er is geen publiek.
We stappen weer in de auto en rijden de laatste 150 kilometer toch nog sneller dan gedacht en om 9 uur zijn we eindelijk in ons hotel in Tulsa.
Morgen wacht ons een soortgelijke afstand naar Amarillo maar we hebben ons lesje geleerd. Om half 7 gaat de wekker zodat we om 8 uur getraind, gewassen en gegeten op weg kunnen. Halleluja, praise the Lord!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten