Is this the way to Amarillo?

Ons goede voornemen om vroeg op te staan houdt stand en zet werkelijk zoden aan de dijk. Om 7 uur joggen we eerst twee rondjes om het parkeerterrein van een nabijgelegen winkelcentrum wat ons op een dikke twee kilometer activiteit komt te staan. Daarna snel douchen en eten zodat we om kwart over 8 in de startblokken staan. Over het ontbijt kan ik trouwens kort zijn; je kunt kiezen uit extreem zoet, extreem zout of extreem vet te verorberen met plastic bestek op plastic bordjes zodat dat weer een afwasneger scheelt. Op die manier wordt die eeuwige werkloosheid natuurlijk nooit opgelost.

We rijden Tulsa uit en vinden al vlot de weg naar route 66. Vandaag worden we getrakteerd op een prachtige weg.
Het eerste nostalgische bruggetje krijgen we al na 5 minuten op een presenteerblaadje aangereikt en ons ritje over dat bruggetje filmen en fotograferen van voor naar achter.

We rijden door spookstadjes en al gauw hebben we het volledige wild west gevoel over ons. We zien een oud benzinestationnetje met wat oud blik wat natuurlijk ook weer een fotomomentje waard is. Het is aan de foto waarschijnlijk niet te zien maar als ik iets te ver naar achteren stap voor een volledig plaatje, beland ik met mijn derrière in een cactus. Het lijkt een detail maar een ieder die wel eens onaangenaam in aanraking met een cactus is geweest weet dat die steeltjes gemeen door de broek gaan. Ries moest lachen.

We doen wat boodschappen in de plaatselijke Albert Heijn  waarbij we constateren dat het Hillbilliegehalte hier behoorlijk hoog is. Een hillbillie heeft een truck, minimaal kledingmaat XXL 7 kinderen die allemaal op hun blote kakken lopen en hillbillies stemmen op Trump volgens de borden in hun tuin. waar het overigens een grote bende is. De Tokkies van Amerika, zeg maar.

Rond de klok van één vinden we een prachtig bos/park waar we voor 7 dollar van een picknickplaats gebruik kunnen maken. Uiteraard zet een Amerikaan geen stap te veel dus elke picknickplek heeft zijn eigen parkeerplaats en omdat het erg rustig is kiezen wij een mooi plek uit. De hamsalade gaat linea recta de vuilnibak in omdat iemand waarschijnlijk het zoutvaatje in de salade heeft laten vallen maar de tonijn en de fruitsalade zijn erg lekker.

Al snel pakken we ons boeltje weer in en rijden verder, voorbij Oklahoma city richting Texas. 

Onderweg scoren we uiteraard nog even een Route 66 t shirt bij Lucilles roadhouse. 

Het landschap verandert al snel van uitgestrekte heuvels en bossen naar onafzienbare ranches met gras en entrecotes. Zover het oog reikt zien we gras met heel soms een huisje of een schuur en heel veel koeien in de brandende zon. Wat een geneuzel als we het hebben over boeren die aangemeld worden in Nederland bij de dierenbescherming omdat hun koeien onbeschermd in de wei staan. Peanuts vergeleken met wat koeien hier moeten doorstaan voordat ze op de grill mogen.

Rond 6 uur komen we aan in Amarillo en besluiten om een steak te scoren bij: 

Het is een in USA zeer bekend restaurant waar je de rekening niet hoeft te betalen als je de grootste steak binnen 60 minuten kunt opeten. Die weegt dan wel bijna 2 kilo en er zijn maar weinig klanten die het lukt. Wij lopen eerst even het souvenirwinkeltje in waar mijn geliefde ega altijd weer voor wat lachmomentjes zorgt. 

Schattig toch!

Zelf blijft hij er bijna in als ik enthousiast een hap van een paprika neem en bijna sterf als blijkt dat het om een groene peper gaat. Verder was het eten overheerlijk.

We bekijken ook nog even de wall of fame waar de plaats waar je de beroemdheid bekijkt bepalend is voor wat je te zien krijgt.

Dit is de plaatselijke sheriff recht van voren bekeken:

En dit zie je als je een stapje opzij zet:

Als we in het hotel aankomen - ook dit weer een voortreffelijke keuze al zeg ik het zelf - draaien we nog even een wasje en zwemmen wat slagen in de rondte om het zitvlees weer wat te activieren. Morgen reizen we verder van Amarillo naar Santa Fe, een rit van iets meer dan 500 kilometer.

Ik hoop dat het voor de lezer allemaal nog een beetje om door te komen is maar zelf vinden we dat we het tot nu toe nog erg naar de zin hebben. Tot morgen!