Zo is daar om te beginnen de blaar die zich weigert gewonnen te geven en mij bij elk van de 17 715 stappen die ik vandaag zet, gevoelig op mijn teen drukt. Lastig lopen maar ik laat mij niet kennen. We wandelen in een kwartiertje naar Times square waar we de hop on hop off bus net voor onze neus zien wegrijden. Of eigenlijk niet eens voor onze neus, hij rijdt bekant over onze tenen. De volgende bus gaat volgens het boekje gelukkig al over 10 minuten maar 50 minuten later lijkt er nog weinig schot in de bus te komen. We wachten en wachten maar rijden ho maar. Een dik uur later worden we naar een andere bus gedirigeerd met de opmerking dat de huidige bus rijp is voor de sloop en vandaag niet meer van zijn plek zal komen. Als iedereen eindelijk zijn plek weer gevonden heeft worden we door de volgende bus ingehaald en wacht de chauffeur daarom nog maar een kwartier want anders rijden de bussen te dicht op elkaar. Als we eindelijk vertrekken blijkt de geluidsinstallatie het niet te doen en zitten we voor Jan-met-de-korte-achternaam met die oortjes in ons hoofd.
We rijden een rondje up town en stappen na anderhalf uur uit voor een fietstochtje door Central Park. We worden diverse keren aangesproken door duistere figuren die ons een fiets willen verhuren voor astronomische bedragen. Verstandig als we zijn weigeren we consequent en vastberaden waardoor we eenmaal in Central Park een astronomisch bedrag in het kwadraat voor de huur van twee fietsen moeten betalen. Het eerste stuk moeten we lopen met de fiets aan de hand omdat je in Central Park uitsluitend en alleen op de aangegeven fietspaden mag fietsen en stiekum op een plek fietsen waar dat niet mag kan je een boete van 1500 dollar opleveren.Iedereen loopt keurig met de fiets aan de hand dus wij volgen braaf. Nou ja, ik hinkel meer want die blaar speelt me behoorlijk parten. Eenmaal bij het fietspad lijkt mijn fietsketting zijn beste tijd gehad te hebben en loopt bij elke trap naast het tandwiel. Teruglopen om een nieuwe fiets te halen en we zijn een dik kwartier verder al we eindelijk aan ons fietstochtje kunnen beginnen.
De zon schijnt weliswaar niet maar het is drukkend warm dus we doen het kalmpjes aan en genieten van een lunch en een bankje op zijn tijd.
Na twee uur is het mooi geweest en wandelen we naar Rockefeller Center om daar vanaf het dak wat mooie plaatjes van de stad te schieten. En opnieuw staan we pal voor de deur van Rockefeller center ons hardop af te vragen waar Rockefeller center nu eigenlijk ligt. Echt een stel waar je mee beren kunt vangen.
We besluiten tot slot om toch de bus naar het Empire State Building te nemen en daar naar boven te gaan. Het is warm en vol in de bus maar gelukkig vinden we nog een plek voor in de bus met prachtig uitzicht op de stad.
Geen idee of je dit bovenstaande filmpje kunt zien maar het is het enige exemplaar dat vandaag gelukt is. Op de één of andere manier filmen we ons eigen oog, de schoenen van medepassagiers, de leuning van de stoel of wiebelt het beeld zo erg dat een gewaardeeerde kijker ter plekke zeeziek wordt bij het zien van onze beelden. We hebben er zelf wel lol om overigens.
Als we uit de bus stappen worden we aangeklampt door een medewerker van de bus die ook de toegangskaartjes van het Empire verkoopt. Het scheelt wachten in de rij en voor 20 dollar meer kunnen we ook nog op het nieuwe World Trade Center. Dat gaat vanavond pas om 10 uur dicht dus kunnen we NY ook bij avond bekijken. Goed idee dus we maken de man blijk met twee dubbele kaartjes. Binnen staat nergens een rij dus het ontlopen van de rij was niet echt nodig. We zoeven naar de 80e etage en schieten heel veel plaatjes.
Het loopt inmiddels al tegen vijfen en we duiken eerst even een gezellige pub in voor een drankje en een snack.
Daarna nemen we de bus naar Wall street voor een bezoekje aan het WTC. Ook dat gaat weer niet zonder slag of stoot ant we wachten bijna een half uur en als de bus eindelijk komt is ie vol. We zoeken een plek in de kelder van de bus en zien het eerste stuk vrijwel niets. Uiteindelijk kunnen we het laatste stukje wel boven zitten.
Omdat het nog niet helemaal donker is gaan we eerst even eten maar als we om 8 uur vol verwachting naar de balie lopen om naar boven te gaan treft ons de volgende tegenvaller. Vandaag is het herfstseizoen begonnen wat betekent dat het WTC om 8 uur sluit. Niks geen mooi uitzicht op NY by night, niks geen korting op de twee kaartjes, gewoon pech hebben.
Hier zijn we dus niet op geweest.
We nemen de taxi naar huis en genieten van onze nieuwe loopschoenen die we vanmiddag gekocht hebben. Met een gratis beker. En als hij niet lekt hebben we toch nog een beetje mazzel vandaag.
Morgen nemen we de trein naar Chicago. Als er geen wifi aan boord is, moet je wat langer wachten op een reisverslagje.
Lekker dan....volgens mij hadden jullie met dezelfde kaartjes nog een keertje de Empire State Building op gemogen om NY bij zonsondergang te zien. Veel plezier in Chicago (blues, blues, blues!)
BeantwoordenVerwijderen