Page

Vandaag staan we al om kwart over 4 naast het bed want we hebben om 9 uur een toer geboekt in Page door de Antelope Canyon in Page (Arizona). We nemen met spijt afscheid van route 66 omdat deze ons verder zou voeren naar Los Angeles terwijl wij nu afbuigen naar de nationale parken.

Het is slechts 3 uur rijden maar ik ben een geboren tijdsoptimist en ik wil geen ruzie. Ja, ik maak geen ruzie maar mijn echtgenoot kan er wat van hoor. Schelden en vloeken, ik weet werkelijk niet waar hij die taal vandaan haalt als iets tegenzit. Vanmorgen nog, ik kijk op mijn gemak even waar we naar toe moeten, scheldt hij eigenlijk zonder aanleiding een native uit voor 'stomme indiaan'¨. We stonden dan ook midden op de weg om te bekijken welke afslag we moesten hebben en onze gevederde vriend wilde er blijkbaar langs in zijn pick up truck . De agressie die zo'n ingeborene dan bij mijn liefje teweeg brengt begrijp je gewoon niet. Zelf ben ik van nature natuurlijk veel kalmer maar ik begrijp hem wel.

Vandaag kunnen we spreken van een bijzonder efficiënte en effectieve vakantiedag. We zijn al om 8 uur in Page terwijl de toer pas om 10 over 9 vertrekt. Dus rijden we even langs een laundry om  een wasje te draaien en tussen en wassen en het drogen eten we ons ontbijtje bij Subway. Tel daarbij op de grote en kleine boodschapjes en de in- en uitwendige mens is weer volledig tevreden gesteld.

Om kwart over negen worden we met dertien anderen in een safaribus gepropt en nog voor ik goed en wel zit weet ik al dat ik een volledig verkeerde plek heb uitgekozen. De rit duurt twintig minuten en twintig minuten zit ik naast iemand die blijkbaar principieel deodorant heeft afgezworen. Ik word onpasselijk van de lucht en hoop dat die fucking rotbus zo snel mogelijk gaat rijden om de lucht te verdrijven. Goddank hebben we onze rugzak bij ons met eerste-hulp-bij-ongelukken attributen en weten we ons enigszins te beschermen tegen de ondraaglijke zweetlucht.

Na twintig heel erg lange minuten komen we eindelijk aan hij de Antelope Canyon en begint de rondleiding. Ik kan niet anders zeggen dat Lorene echt haar best deed maar als je drie potten en een frequent fotograferende Jap in je groepje hebt die bovendien geen engels spreken dan is het min of meer dweilen met de kraan open. Iedereen wil natuurlijk mooie foto's maken van die canyon maar als je op vrijwel elke foto drie potten en een Jap hebt dan gooi je relatief toch best veel foto's weg.
Hier komt toch nog een redelijke compilatie van onze artistieke fotografische kunsten.

Op de terugweg doen Ries en ik er alles aan om maar niet naast onze stinkende vriend terecht te komen en we zetten wat foto's van de safaritruck in scene om tijd te rekken. Ries, voor de truck, Ries, naast de truck, Ries achter de truck en met een schuin oog bekijken we of die stinksok al is ingestapt.
Uiteindelijk stappen we als laatsten in en omdat de vering van die safaritruck niet optimaal is moet ik me aan alles wat redelijk stevig is vasthouden om niet uit die auto gemikt te worden.

Eenmaal terug bezoeken we het nabijgelegen  natuurpark Lake Powell waar we een gezonde lunch naar binnen werken. Daarna rijden we door naar Horseshoe Bend  waar het ook weer wemelt van toeristen uit Japonië die ondanks dat de temperatuur met gemak de 35 graden aantikt zich kleden alsof de hongerwinter op komst is.
Omdat er borden bij de weg naar Horseshoe bend staan dat je goede schoenen aan moet en water mee moet nemen vanwege de warmte bereiden we ons terdege voor.

Een alpinist zou jaloers zijn op onze uitrusting maar uiteindelijk zijn we toch erg blij dat we onze klauterhoefijzers hebben ondergebonden want de rotsen zijn steil en het zand is heet. We klimmen helemaal naar boven en maken nogmaals schitterende plaatjes.

Omdat deze dag erg lang is rijden we terug naar het hotel en genieten even van een powernapje aan de rand van het zwembad. Rond half 7 bekijken we de schitterende zonsondergang vanaf het balkon van het hotel.

We sluiten de dag af met een BBQ waar we met stip de allerlekkerste spareribs eten die we ooit geproefd hebben en live muziek bij Big John en bereiden ons voor op weer een nieuwe reisdag.

Je zult de fantastische foto's die ik normaal gesproken bijvoeg waarschijnlijk wel missen maar helaas zit ons hotel vol met Jappen die de volledige breedbandbreedte gebruiken om al hun selfies van zelfmoordpogingen in Arizona en omstreken naar Japonië te mailen. Morgen hoop ik weer gebruik te kunnen maken van wat snelheid in cyberspace en zal ik de foto's in deze blog bijvoegen. Leuk toch? hebben jullie iets om naar uit te kijken.

(Het is nu zaterdag en het is gelukt om de foto's bij te voegen).