Route 66

We zijn op dit moment omgeven door schitterend vuurwerk veroorzaakt door onweer dat al een paar uur de lucht probeert te klaren. Het is buiten drukkend warm en ver boven de dertig graden. Ik ben met mijn olifantenhuid en zeehondenvet meer gebouwd op Scandinavische winters maar ik ben toch gek op zonovergoten oorden. Dat botst aardig en ik zweet me dus het sufferdje zodra ik in dit weer drie stappen buiten de deur zet. En dat begon vanmorgen vroeg al.

Een heerlijk comfortabel bed met keuze uit vier verschillende kussens heeft ertoe geleid dat we volledig uitgerust wakker worden. Het ontbijt was weliswaar wel aardig maar de randvoorwaarden waren wat pover. Plastic bestek, frigoliet borden, keiharde boter en het gebrek aan zitplaatsen heben ertoe geleid dat dit hotel van ons een 4,5 op een schaal van 5 heeft gekregen wat op zich toch nog een erg hoge score is.

Na het ontbijt gaan we op zoek naar dit bordje :



Volgens de kaart moet het om de hoek van het hotel staan maar we zoeken ruim anderhalf uur zonder resultaat. Of eigenlijk zonder gewenst resultaat want het ongewenste resultaat was een volledig doorweekt t shirt. Om half 10 geven we de moed op, pakken de boel in en wandelen naar de orange line, een metro die ons voor 4 dollar in een half uurtje naar het Midway vliegveld brengt waar we onze auto kunnen ophalen.

 Het ritje met de metro is indrukwekkend. De metro in Chicago is niet ondergronds maar 10 meter bovengronds. Je hebt een prachtig uitzicht over de stad en het spoor ligt soms zo dicht bij de huizen dat je kunt zien wat Dick and Tracy op hun brood smeren.

Bij elk station wordt keurig gemeld waar je je als passagier aan moet houden. Ik zou dat bandje graag willen lenen om eens te kunnen afspelen in de pendeltreinen en metro van Stockholm. Orde en regels, ik ben er dol op!

Rond 11 uur zijn de formaliteiten voor het huren van de auto geregeld en gaan we op pad. We rijden eerst een stukje op de I-55 om op gang te komen maar buigen al snel af naar de route 66, de oude weg van Chicago naar Los Angeles. We zullen proberen deze route zo veel mogelijk te volgen maar kunnen, als de tijd het niet langer toelaat, altijd even gebruik maken van de I-55 die altijd in de buurt van route 66 te vinden is.

We zijn niet helemaal tevreden over de auto omdat het een kleiner type blijkt te zijn dan we besteld hebben en helemaal schoon is ie ook niet. Het stinkt naar sigaretten en er liggen zelfs gebruikte zakdoekjes onder de stoel. Daar ga ik straks maar eens een mailtje aan wagen want terugrijden is geen optie.

We rijden door prachtige dorpjes, langs oude benzinestationnetjes en roepen voortdurend naar elkaar:"Kijk wat leuk" of "Moet je dat zien".
Van Bert en Louise die de route vorig jaar hebben gereden hebben we de volledige routebeschrijving gekregen en het is nog best hard werken om op het juiste spoor te blijven maar ik doe mijn best en Ries is een kei in het keren van de auto. Beroepsdeformatie neem ik aan.

Om 20.00 uur komen we aan in het Best Western in St. Louise en eten wat bij Dennys.
Morgen moeten we maken dat we op tijd wegkomen omdat onze grote 'vriend' Trump een bezoekje brengt aan St. Louis. Jammer want we hadden best de stad willen bekijken Maar we willen beslist het risico niet lopen de man tegen het lijf te lopen. Dus morgen gaan we verder naar Tulsa, een dikke 600 kilometer verderop.