Het is tijd, de hoogste tijd...

... om weer eens huiswaarts te keren.

Vandaag is onze laatste vakantiedag en morgen vliegen we terug naar Zweden dus worden de koffers vandaag gepakt, herpakt en nog eens herpakt want op één of andere manier heeft onze bagage zich op onverklaarbare wijze onbevlekt vermenigvuldigd.
Als we na drie keer ompakken en het verleggen van snoertjes, zonnebrillen, ondergoed, telefoons en andere troepjes van het ene tafeltje nar het andere kastje nog steeds geen orde op zaken hebben, besluiten we eerst te gaan ontbijten.
Loulou onderhoudt ons met een uitgebreide verhandeling over het gemak van ziplocks terwijl Bert haar beticht van religiehysterie. Loulou overweegt nu een vechtscheiding maar ik besluit me met deze echtelijke twist niet te bemoeien; ik heb mijn handen al vol aan mijn eigen echtelijke twisten over links- of rechts afslaan

Jaloers nemen we afscheid van onze vrienden die nog een vakantie van 4 weken voor de boeg hebben en we laten het pakken van de koffers en tassen voor wat het is en mikken gewoon alles weer in de auto op plaatsen waar we het vanavond hopelijk weer terugvinden.
Ik ben mijn portemonnee deze vakantie zeventientachtig keer kwijtgeraakt maar heb het kreng ook alle keren weer gevonden dus ik gok erop dat vanavond ook alles wel weer boven water zal komen.

We rijden weliswaar in het zonnetje naar het zuiden maar boven zee hangt een dikke mist dus daar zien we niets van.
We rijden Highway one verder af en stoppen even voor Malibu voor een laatste keer pootjebaden in de oceaan. We misbruiken de baywatchhuisjes voor wat fotografische oprispingen en rijden daarna door naar Santa Monica waar we op zoek zullen gaan naar het allerlaatste bord van Route 66.

Nadat we geheel tegen onze verwachting in zowel het bord als de gedenksteen vinden, lopen we nog even de pier op voor een laatste terugblik op onze vakantie en wat de verschillen zijn met onze eerste reis dertig jaar geleden. En eigenlijk vinden we dat we het in de tussenliggende tijd best goed gedaan hebben.
We besluiten om over dertig jaar deze reis nogmaals te maken. Ries is dan 88 en ik tel dan inmiddels 82 lentes. Ik duw dan zijn rolstoel en hij poetst mijn kunstgebit. meningsverschillen hebben we dan niet meer want de één verstaat de ander toch niet  meer. Maar over dertig jaar houden we vast nog net zo veel van elkaar als dertig jaar geleden.

Aan het eind van de middag rijden we naar ons laatste hotel op Los Angeles Airport en dat hotel is by far het allerslechtste hotel dat we deze reis hebben geboekt. Als je niet beter weet zou je denken dat we voor wat voor vergrijp dan ook zijn opgepakt en een nachtje moeten brommen in deze hut. Ook het eten bij Denny's is zo slecht dat we, voor het eerst in ons leven, het eten terugsturen naar de keuken.

Het geeft niet, de reis is afgelopen en we gaan naar huis.

Ik heb inmiddels van diverse mensen begrepen dat ze deze blog aan vrienden en bekenden laten lezen, mensen die mij helemaal niet kennen. Als je ons niet kent en deze blog leest krijg je misschien een heel verkeerde indruk van ons. Maar neem van mij aan, we zijn best leuk in het echt. Stom zijn we ook maar dat heb je zelf wel kunnen lezen.
En mocht ik iemand in één van mijn blogs onheus bejegend hebben dan is dat met opzet gedaan en ik neem er dan ook geen woord van terug. Had je dit allemaal maar niet moeten lezen.

We gaan sparen voor een volgende reis en dan komt er misschien wel weer een blog.

Tot dan!