Pismo Beach

Aan al het goede komt een einde dus ook ook aan ons verblijf in Tiburon. Om half 7 gaat de wekker omdat we vandaag niet te laat weg willen maar als je je nog twee keer daarna omdraait dan is het plotseling toch 8 uur voordat je de sleutelkaartjes bij de receptie inlevert.

Maps me  vertelt hoe we moeten rijden en gelukkig krijgen we een route die de ochtendspits rond SF zou moeten vermijden. Maps me weet dan weer niet dat die drukte zich in een cirkel met een diameter van minimaal 300 kilometer rond Frisco concentreert en na 10 minuten staan we vast in de eerste file. Als we dan ook nog eens de verkeerde afslag nemen heb je meteen een korte samenvatting van onze hele voormiddag; files en foutrijden.
Een kleine drie uur later verlaten we langzaam maar zeker de voorsteden van Frisco en belanden we in de lunchspits van San Jose en Monterey. Ik word er op zijn zachtst gezegd niet zo vrolijk van en ook naast mij hoor ik zo nu en dan gevloek in zeven talen. Zijn we tenminste samen aan het mopperen.

Uiteindelijk belanden we dan toch op de gewenste highway one oftewel de kustweg van Monterey naar Los Angeles. Wij rijden daarvan vandaag de helft omdat we twee nachten hebben geboekt in Pismo beach.

Het is eigenlijk meteen bingo, een Jap in een veel te grote SUV - hij heeft waarschijnlijk van die houten blokjes op zijn pedalen want met die korte beentjes komen die Aziaten nooit bij de pedalen - die verwonderd de wereld om zich heen bekijkt en geen benul heeft dat je bij een snelheid van 30 kilometer per uur al snel een sliert auto's achter je hebt hangen,  rijdt vijf auto's voor ons. Inhalen is op die weg een poging tot zelfmoord maar niet inhalen is dat eigenlijk ook.
Goddank besluit hij na 20 minuten om eens stilstaand van het uitzicht te genieten en kan de sliert auto's erlangs. Het heeft echter weinig zin want binnen no time zit je achter de volgende verbaasde Jap in zijn SUV.
We ontwikkelen een puntensysteem: een gewone Jap is één punt, een vrouwelijk Jap is twee punten want die rijdt nog slechter maar wij gaan voor de bonus van 5 punten; een negerin met indiaanse inslag die in haar mobieltje praat We halen heel veel punten vandaag.

De weg is gelukkig mooi.

Halverwege stoppen we voor een grote groep zeeleeuwen die liggen te zonnen op het strand en waar ik zonder mankeren Zandvoort op een zonnige zomerdag met kuilgravende Duitsers in herken. 

Om 4 uur komen we eindelijk aan in Pismo beach en worden we enthousiast welkom geheten door Bert en Lou die we morgen de hele dag gaan lopen vervelen. Het hotel is prachtig gelegen aan de Stille Oceaan en Bert verhaalt vol verve over de olifanten die voor de kust te spotten zijn. Bert is 68 dus we laten hem maar lekker kletsen. Heeft ie toch nog een leuk dagje.

We draaien een was en lopen ondertussen naar het strand, 86 treden naar beneden. Het is er prachtig en we zien grote groepen walvissen voor de kust zwemmen. Mooi, dan hoeven we morgen niet op whale watching want we zijn niet zo zeebestendig, weet ik uit eerdere ervaringen. We spotten ze wel vanaf het strand.

We genieten van een heerlijk dineetje in het dorp en maken daarna plannen voor morgen, onze laatste vakantiedag. Wat zullen jullie in een gat vallen als je niet meer kunt lezen over onze stommiteiten. Maar aan alles komt een eind dus ook aan leedvermaak.

Tot morgen!