We zijn er

Languit op bed in on hotel middenin Manhattan heb ik mooi even de tijd om wat te schrijven terwijl mijn wederhelft de gevolgen van een lange reis aan het afscheren is. Zware baardgroei noemt hij dat. Iets vaker scheren, noem ik het.

Vanmiddag heeft Savannah ons met frisse tegenzin naar het vliegveld gebracht waar we om 17:45 uur zouden vertrekken voor onze vlucht naar New York. Omdat ik in de loop van de jaren een ongezonde allergie voor schreeuwende kinderen in een vliegtuig heb ontwikkeld en bovendien de beenruimte van de economieklasse steeds kleiner wordt en mijn benen navenant niet meekrimpen, hebben wij besloten wat langer door te sparen en deze reis business klasse heen en weer te vliegen.
Half donker Afrika bevolkt de vertrekhal van Arlanda voor een midweek Mogadishu en we worstelen ons tussen nikabs en djalabas heen om via de fast track onze koffers te dumpen bij een dame die bij haar opleiding toerisme iets heel anders voor ogen had dan labels om koffers te plakken. Ze is slecht gehumeurd en laat dat onmiskenbaar weten door ons toe te snauwen dat ze onze terugreisticket ook wil zien. Ik ben goedgeluimd en laat me door zo'n Eukalipta echt niet van de wijs brengen en we lopen eenmaal van de koffers verlost meteen door naar de douane. Er staat een flinke rij en we sluiten gedachteloos aan totdat het me opeens te binnen schiet dat we ook hier de fast track mogen gebruiken. We worstelen ons tegen de stroom in om gebruik te kunnen maken van de privileges die we geboekt hebben. 

Ries wordt uiteraard weer op drugs gecontroleerd maar ook dit keer vallen we niet door de mand.

Omdat we vroeg zijn, en de lounge nu deuren opent die voor anderen gesloten blijven, zoeken we die snel op. We treuzelen en drenzen voor de lift want eigenlijk durven we niet te vragen of we daar nu ook gebruik van mogen maken maar uiteindelijk gaan we toch naar boven waar we met alle egards worden behandeld. Koffie, thee, broodjes, chips, wijn, bier, alles is er gratis te krijgen. Dat ticket hebben we er al weer half uit als je weet wat een broodje en een glas wijn op Arlanda kost.

Om half 6 gaan we aan boord en we genieten van de luxe die ons ten deel valt. Ik vlieg op lange afstanden nooit meer anders! Wat een genot.

Om 20.00 uur plaatselijke tijd landen we op JFK en via een enorme omweg rijdt het vliegtuig naar de gate. Met enige tegenzin gaan we van boord want het luxeleventje beviel eigenlijk wel maar de stewardess gaf heel duidelijk te kennen dat we er echt uit moesten. Blijven was geen optie .

Bij de douane worden we als volleerde criminelen behandeld inclusief het afnemen alle vingerafdrukken maar we laten ons door niets of niemand uit het veld slaan.
Als we alle bagage van de band hebben gesleept lopen we de zwoele avond van New York in en we sluiten keurig achteraan in de rij om een taxi te krijgen.  Na een dik half uur belanden we bij Mikhael O. in de taxi die met een zwaar pools accent een sight seeing tour door New York geeft.

Om 22.00 uur zet hij ons keurig af voor het Morgans hotel aan Madison avenue en waarschuwt tot slot voor de orkaan die deze week New York ook aandoet. Tegen de tijd dat hier de tropische storm door de straten waait zijn wij al lang weer vertrokken.

Morgen hoppen we op de hop on hop off bus voor een rondje Zuid Manhattan. Het enige plan dat we hebben is de High Line te gaan lopen en de rest improviseren we erbij.

Maar eerst maar eens even dit bed uitproberen.