Zielig dus graag wat medelijden

Ik ben dood. Of nou ja, bijna zo goed als.
Ik heb driehondervierentwintig spieren. Want ik heb op driehondervierentwintig plekken in mijn lijf pijn. Hoe dat zo gekomen is zal ik nu vertellen.

Als we wakker worden weten we al dat we vandaag de boot naar SF nemen om daarna vanaf SF, over de Golden Gate bridge weer naar Tiburon te fietsen. Maar de boot gaat pas om kwart voor 11 dus rennen we eerst een kleine 3 kilometer langs de baai van SF. Heel mooi maar ook heel vermoeiend als de zon inmiddels al onbarmhartig schijnt op twee volgevreten dikke lijven die al twee weken niet of nauwelijks meer bewogen hebben. Om af te koelen na dat sportieve rondje zwemmen we ook nog even 20 baantjes in het zwembad van het hotel. Daarmee zitten we eigenlijk al aan onze beweegquotum van vandaag maar zoals gezegd gaan we ook nog fietsen.

We huren twee sportieve mountainbikes bij het hotel en fietsen naar het haventje waar we met nog wat anderen aan boord van de Blue Line die ons voor 20 dollar middenin SF afzet.

De bootreis is prachtig en duurt slechts 20 minuten.

Eenmaal op Fishermens warf kijken we eerst naar een demonstratie van de SFFD (San Francisco Fire Department) en krijgen voor de kleinkinderen een helm en een echt Fire Departmentpaspoort voor ze mee.
Even verderop worden wat haaien gefileerd wat ook weer wat bekijks oplevert maar daarna is het toch tijd om te gaan fietsen. Er is onderweg echter zo veel te zien en te doen dat we voortdurend weer stoppen en afstappen. Wat eigenlijk ook wel nodig is want het is inmiddels drieëndertig graden, windstil en bovendien is SF gelegen op wat heuvels zodat we bij elke heuvel een reden zoeken om even te stoppen.
Op een boerenmarkt kopen we wat ecologische druiven die zeldzaam lekker smaken en we komen langs verschillende stranden waar half SF aan het afkoelen is.

De Golden Gate bridge is natuurlijk ook een uitdaging, althans de weg ernaar toe, want wij zijn één van de weinige idioten die een gewone mountainbike zonder hulpmotortje hebben gehuurd. Word je met je tong op je hielen in de laagste versnelling ingehaald door zo'n dikke Jap met een parapluutje tegen de zon zonder één enkele zweetdruppel waar dan ook terwijl ze toch echt - ongelogen - een lange broek en handschoenen aanheeft. En bij mij loopt het zweet ongegeneerd de bilnaad in.

Op de brug hebben we een fenomenaal uitzicht over SF aan de ene kant en de Stille Oceaan aan de andere kant. Omdat het zeldzaam mooi weer is voor eind september (rond deze tijd is het gemiddeld 16 graden) wemelt het van de zeilboten en dat zijn geen kleine 6 metertjes zoals wij thuis in de tuin hebben liggen. We kiezen de mooiste uit en fietsen dan weer verder.

De brug naar beneden gaat dan wel weer lekker vlot maar om in Sausalito (Sandra en Andres 1976 voor de kenners onder ons) te komen moet je toch echt weer wat heuveltjes op en af. De temperatuur is moordend en ons water is op. We scoren een colaatje om de ergste nood te ledigen (en om te voorkomen dat ik van mijn graad ga) en vinden daarna een supergezellig restaurantje met uitzicht op SF. We hadden werkelijk geen beter plekje kunnen vinden.

We vullen de calorievoorraad weer bij met een homemade cheeseburger en knoflookpatat - ik eet nooit meer bij Mc Donalds - en kopen een flesje water bij een waterneger die later op onze fietstocht ons leven redt. Want het was al warm maar het wordt nu moordend heet. We moeten elke 10 minuten stoppen en afkoelen in de schaduw om te voorkomen dat er ongelukken gebeuren. Gelukkig zijn er heel veel waterpunten op onze route dus het water dat we niet opdrinken omdat het bijna kookt na 10 minuten fietsen wordt elke keer ververst.
De route is overigens wel verschrikkelijk mooi en was het niet zo warm geweest dan hadden we er beslist meer van genoten.

Na 35 kilometer afzien zijn we om half 6 weer in het hotel en duiken eerst het zwembad in voor nogmaals een rondje afkoelen. Daarna een simpele salade bij de supermarkt als avondmaal zodat we redelijk vroeg de driehonderdvierentwintig spieren kunnen laten rusten.

Morgen gaan we weer op weg. Naar Pismo Beach waar we worden opgewacht door Bert en Lou. Hopen we.